In onze praktijk zien wij vaak kinderen die moeite hebben met het aangaan van uitdagingen. Zo had ik onlangs een gesprek met een 11-jarig meisje over sport. Ze vertelde dat ze eens een proefles turnen had gedaan, maar dat ze dit helemaal niks vond en dat ze er ook geen talent voor had. Ze zei: ‘ik moest soms wel 10 keer iets oefenen voordat ik het kon!’. (Hoog)begaafde kinderen zijn gewend om dingen snel te kunnen. Als iets niet direct lukt, kunnen zij concluderen dat ze iets niet kunnen en dat het dus ook geen zin heeft om te oefenen: zij kunnen het immers niet. Een veelgestelde vraag van ouders aan ons is dan ook: hoe leer ik mijn kind omgaan met uitdagingen?
In de bibliotheek kwam ik het boek ‘De Hobbelsaurus’ tegen, geschreven door Rachel Bright en geïllustreerd door Chris Chatterton. Rachel Bright is o.a. bekend van de boeken ‘De Leeuw in de Muis’ en ‘Laat maar los, Koala’ (geïllustreerd door Jim Field). Samen met Chris Chatterton maakt zij de minder bekende serie ‘Mini Dino’s’. Voor zover ik nu kan zien, is er nog maar één deel vertaald naar het Nederlands, maar ook de rest van de titels oogt veelbelovend (bijvoorbeeld: ‘The Worrysaurus’).
De Hobbelsaurus is een boek over een dino die haar eerste fiets krijgt en direct besluit mee te doen aan een fietswedstrijd. Dat blijkt lastig: ze valt een aantal keren en concludeert dat ze niet kan fietsen. Gelukkig krijgt ze hulp van de Omasaurus, die aan de Hobbelsaurus uitlegt wat zij allemaal heeft gedaan om goed te leren fietsen. Ze legt uit dat vallen en opstaan erbij hoort. De Wobbelsaurus neemt deze tips ter harte en ervaart dat zij, door deze tips op te volgen, inderdaad beter wordt in fietsen.
Dit soort prentenboeken kunnen een heel fijne manier zijn om gesprekken te voeren met jonge kinderen over mindset en leerprocessen. Kinderen die zich vlot ontwikkelen, slaan vaak tussenstappen over. Zij kunnen bijvoorbeeld direct lopen, zonder dat zij vallen. Of ze stappen voor het eerst op hun fiets en fietsen direct weg (in tegenstelling tot de Hobbelsaurus…). Vroeg of laat gaat het echter gebeuren dat iets niet direct lukt. Het helpt dan als ze weten hoe een leerproces eruitziet, dat het normaal is om iets niet direct te kunnen en dat oefenen ervoor zorgt dat je iets uiteindelijk wel kunt. Of zoals het in de Hobbelsaurus wordt uitgelegd:
‘Je kunt niet leren fietsen
zonder schrammetjes en builen,
en zonder als je weer eens valt,
een keertje hard te huilen.
Dat hindert niet.
Je krabbelt overeind. En op een keer,
dan roep je: ‘KIJK, nu kan ik het…
nu ga ik als een speer!’